คนดีของเค้า ...
สำหรับเค้า ความรักที่มีให้ตัวเองมันยังแข็งแรงดีอยู่
แต่หัวใจของเค้าเหนื่อยเกินพอดี ...
ทั้งๆที่ความรักของเราไม่ได้มีอุปสรรคอะไรเลยแล้วแท้ๆ
แต่ทำไมเราสองคนถึงทำให้มันเหนื่อยล้ากันไปหมด
นัท &เจน
ระยะทางกั้นพวกเค้าไว้ไกลกันหลายพันกิโลเมตร
พ่อแม่ไม่ยอมรับในสภาวะความรักแบบหญิงรักหญิง
ขนบธรรมเนียมประเพณีมากมายแบ่งกั้นพวกเขาไว้
แต่เค้าก็ประคับประคองกันไว้จนจะย่างสู่ปีที่สี่แล้ว
ผู้หญิงธรรมดาคนหนึ่ง ...
ทำงานหนักกว่าที่ตัวเองเห็น เพื่อสร้างครอบครัว
ครอบครัวที่หลายคนยากจะยอมรัก
อย่างนี้เค้าเรียกได้ว่า ..ตราบใดที่มีรักย่อมมีหวัง ไหมนะ..
เราหยังมีความหวังต่อกันและกันอยู่ไหมคะ
พีช - คีย์
พวกเขาเจอกันตอนเรียนป.โท
ความสัมพันธ์ต่างๆ มันเกินเพื่อนไปมากมายแล้วค่ะ
แต่พีชกับคีในสายตาคนอื่นๆ เห็นแค่เขาเป็นเพื่อนสนิทกัน
สามปีแล้ว ทุกอย่างยังเป็นเหมือนเดิม ...
พีชยังไม่เคยได้ขึ้นชื่อว่าเป็นคนรักของคีย์เลยสักที
คีย์ไม่เคยคิดจะเปิดเผยความสัมพันธ์นี้เลย
คีย์ไม่ค่อยเอาใจใส่ดูแลพีชเลย แล้วอ้างว่า
เขาชอบพีชเพราะพีชดูแลตัวเองได้ ...
ผู้หญิงคนหนึ่งที่เจอแบบนี้มันเหนื่อยแสนเหนื่อยค่ะ
เดือนหนึ่งเจอกันไม่กี่หน สาย เลื่อน นัดเสมอ
ครั้งหนึ่งพีชเคยคุยให้ฟังว่า
เรานะอยากจะกรี๊ด อยากจะร้องโวยวาย กับมัน
เพราะเราอึดอัดมากๆ เลยในใจ ไม่ไหวแล้ว
แต่เราทำไม่ได้ ...เพราะเราสึกว่า...
เวลาเจอกันมันก็น้อยอยู่แล้ว
เราอยากให้ทุกนาทีที่อยู่ด้วยกันเราอยู่กันอย่างมีความสุขดีกว่า
เค้าสงสารเพื่อน แต่ทว่าก็เข้าใจ และซึ้งใจ
กับการตีค่าความรักของเพื่อนสองคนนี้
พวกมันตีค่าไว้อย่างสิ่งรักแสนรัก อย่างสิ่งที่ไม่อาจให้จากไป
เค้าจะดูพิลึกคนไปไหม ...
ที่จะอิจฉาความรักที่มีอุปสรรคของพวกเขา
ที่ช่วยหล่อหลอมให้หัวใจของพวกเขา
แข็งแรงพอที่จะต้านทุกสิ่งที่ประดังเข้ามา
เป็นเพราะเราไม่มีอุปสรรคอะไรหรือเปล่าค่ะ
ความรักของเราถึงถูกใช้อย่างไม่เห็นค่ากันแบบนี้
ใช้ไปกับการทะเลาะกับเรื่องเล็กๆ น้อยๆ
กลายเป็นว่าเราใส่ใจกับความผิดเล็กๆ น้อยๆ
แล้วมาทำร้ายความรู้สึกที่ยิ่งใหญ่นี้ไปทีละหน่อย
แผลเล็กๆ ถ้าโดนซ้ำเติมบ่อยๆ ณ. ที่เดิม
โอกาสที่จะเป็นมะเร็งลุกลามมันก็สูงมากขึ้นทุกที
ความรักที่แท้ไม่ใช่แค่การมีใครสักคน
อย่างที่ใครๆเขามีกัน...
ไม่ใช่การที่ได้เป็นที่รักของใครสักคนเท่านั้น
มันคือการสลับกันถูกรักและรับรักไม่ใช่หรือคะ
ที่เค้าเคยบอกว่าเค้าต้องการแค่หัวใจ
เค้าต้องการแค่ความรักของพี่ก็เพียงพอ
เค้ายังหมายความตามนั้นจนถึงวินาทีนี้
รักมากพอที่จะให้อภัยคนที่อ่อนแอจนผิดพลาดเสมอๆคนนี้
รักมากพอที่จะเข้าใจในพฤติกรรมแย่ๆของเขา
รักมากพอที่จะเลือกสิ่งเหล่านั้นมาตักเตือนกัน มาพูดคุยกัน
เพื่อให้การก้าวไปข้างหน้าของเราสองคน
รักมากพอที่จะผ่านเรื่องราวต่างๆ ไปด้วยกัน
ไม่ว่าจะทุกข์ ไม่ว่าจะสุข หรือ แสนเศร้าสักแค่ไหน
ตัวเองเคยเห็นแมวที่ตัวสั่นเทายามที่เราเดินไปจับตัวมันครั้งแรกไหมคะ
หามันรับรู้ถึงความปลอดภัยจากคนที่จับหัวลูบหางมัน
มันก็จะยังคงยืนใจสั่นตัวสั่นอยู่ในอุ้งมือของเขา
แต่หากเราเผลอทำมันเจ็บโดยไม่ได้ตั้งใจ
มันอาจจะกระโจนหายไปอย่างที่เราไม่มีวันหาเจอ
กว่าเราจะได้มายืนกอดกันอย่างเดี๋ยวนี้
เราเหงา เราเจ็บปวด เราเหนื่อยล้า เราเสียน้ำตาไปมากมายเท่าไร
นั่นมันยังไม่พอที่เราจะออกมาจากตัวเอง
ช่วยกันค่อยๆละลายตัวตนแต่ละคน เพื่อที่จะหลอมรวมกัน
และเป็นหนึ่งเดียวกันในความรักหรือคะ...