ชานชลารถไฟฟ้าสถานีสีลม..

ป่านนี้ ถ้าฉันนอนกลิ้งอยู่ที่ต่างจังหวัด ฉันคงหลับไปหลายตื่นแล้ว

นาฬิกาดิจจิตตอลในโทรศัพท์ก็บอกเวลาสี่ทุ่มกว่า

แม่ค้าแผงลอยด้านล่างกำลังขมีขมันกับการตั้งร้าน

ผู้คนเริ่มถ่ายเทออกมาจากห้างใหญ่ จากฟิตเนส จากที่ทำงาน

ฉันเองก็.เพิ่งเดินออกมาจากกล่องออกกำลังกายนั้น

ฉันคิดอะไรไปเพลินๆ ตั้งมากมาย ...

ตอนที่ได้อยู่รอรถไฟบนที่ที่มันสูงๆ และดูเหงาๆแบบนี้

ยิ่งสูงไม่ใช่แค่ยิ่งหนาว มันยิ่งเหงา ตามไปด้วย

ฉันนึกเพลินไปถึงความรักแปลกๆของเพื่อนคนหนึ่ง

ฉันประทับใจกับคำที่เธอบอกว่า ...

ทั้งๆ ที่โกรธและอยากจะระบายออกไป

แต่พอได้มีโอกาสเจอกันทีไร

เธอก็เลือกที่จะเก็บอารมณ์แย่ๆแบบนั้นไว้คนเดียวทุกที

เธอบอกว่า ... นานๆ จะเจอกันที

เธออยากใช้เวลาทุกนาทีที่อยู่ด้วยกันให้ดีที่สุด

"ใช้เวลาที่มีด้วยกันให้มีค่าและมีความสุขที่สุด"

ฉันนึกคิดถึงประโยคนี้ วนไป วนมา ...

เธอคนนี้รักผู้ชายคนหนึ่ง ...

เธอเป็นสาวร่างใหญ่ เขาก็เป็นคนตัวใหญ่ๆ

ความรักของเธอกับเขาเทาๆ ตลอดมา

เขาไม่อยากบอกให้ใครรู้ถึงความสัมพันธ์ระหว่างกัน

สามปี เธอยังอยู่ในฐานะเพื่อนสนิทของเขาเสมอ

แต่พฤติกรรมของพวกเขา เกินคำว่าเพื่อนไปมากมายแล้ว

เขาบอกว่าเขาชอบผู้หญิงที่ดูแลตัวเองได้

(สำหรับฉันมันช่างเป็นเหตุผลที่ดีเหลือเกิน ที่จะไม่ต้องดูแลผู้หยิงคนหนึ่ง ชิ)

เขามักจะเฉยชา นิ่งเฉยเสมอ เวลาเธอพยายามให้เขาเคลียร์สถานะกับเธอ

ฉัน .. ในฐานะเพื่อนคนหนึ่งที่เรารู้จักกันมาตั้งแต่ประถม

ฉัน .. ไม่พอใจ แต่ก็ไม่อาจเอ่ยปากบอกว่า "ออกมาเถอะเพื่อน" สักที

เพราะความรักคงเป็นเรื่องที่เธอต้องเรียนรู้ และ ตัดสินใจเอง

มันถึงจักให้ผลที่สมบูรณ์ ...

นับถือหัวใจที่มีรักเสียเหลือเกิน ...

There's something only love can do.

ความรักดี ... มันจะแสนดีและสวยงามสำหรับคนสองคน

ถ้ามันเกิดจากคนสองคน

แต่ความรักที่ดี...จะทรมานก็ต่อเมื่อมันเกิดมาจากฝ่ายใดฝ่านหนึ่งเพียงคนเดียว

คิดอย่างเราบ้างไหมคะ